LUMC testte vijf online gekochte peptiden: alle vijf overgedoseerd

Begin 2026 publiceerde onderzoeksprogramma Pointer Checkt de resultaten van een onderzoek naar de Nederlandse markt voor online verkochte peptiden. De redactie telde 25 Nederlandse webshops die deze stoffen aanboden. Minstens zeventien daarvan waren in het jaar daarvoor opgericht.

Vervolgens liet de redactie vijf producten bestellen en analyseren door het Leids Universitair Medisch Centrum. De uitkomst was op elk onderdeel afwijkend van wat op het etiket stond.

Wat het laboratorium vond

Alle vijf de geteste producten bleken overgedoseerd. In het meest extreme geval bevatte het flesje veertien keer de hoeveelheid die was besteld.

Drie van de vijf monsters bevatten daarnaast verontreinigingen die het laboratorium niet kon thuisbrengen. Onbekende stoffen dus, in een product dat bedoeld is om te injecteren.

Bij twee producten was het meegeleverde bacteriostatisch water niet wat het zou moeten zijn. Bacteriostatisch water hoort benzylalcohol te bevatten, het conserveermiddel dat voorkomt dat bacteriën zich in de vloeistof vermenigvuldigen. Zonder dat conserveermiddel is het gewoon water, en verliest het de eigenschap waarvoor het wordt geleverd.

Elk van die drie bevindingen is op zichzelf een probleem. Samen laten ze zien dat er in deze keten geen enkele betrouwbare kwaliteitscontrole plaatsvindt.

Waarom overdosering gevaarlijk is

Het klinkt op het eerste gezicht misschien als meevaller: je krijgt meer dan je hebt betaald. In de praktijk is het omgekeerde waar.

Wie een poeder oplost, gaat uit van de hoeveelheid die op het etiket staat. Alle berekeningen die daarna volgen, zijn op dat getal gebaseerd. Klopt het etiket niet, dan klopt niets wat daarna komt. Bij een product dat veertien keer zo geconcentreerd is als aangegeven, krijgt iemand ongemerkt een veelvoud binnen van wat hij dacht te gebruiken.

Bij farmacologisch actieve stoffen is de relatie tussen dosis en effect zelden lineair. Bijwerkingen die bij een studiedosis mild en beheersbaar zijn, kunnen bij een veelvoud daarvan van karakter veranderen. Bij GLP-1-achtige stoffen gaat het onder meer om ernstige misselijkheid, braken en uitdroging, en om effecten op hartslag en bloeddruk. In klinisch onderzoek wordt om precies die reden altijd met een langzaam ophoogschema en onder toezicht gewerkt.

Er is nog een tweede effect. Een consument die geen verandering merkt, gaat er soms van uit dat het product te zwak is, en verhoogt zelf. Als de werkelijke concentratie al veel hoger lag dan aangenomen, stapelt dat op.

Bijwerkingencentrum Lareb registreerde in het najaar van 2025 een melding van ernstige orgaanschade na een peptide-injectie, met opname op de intensive care en blijvende schade. Meer over dat soort meldingen staat op onze pagina over risico’s van online gekochte peptiden.

Waarom onbekende verontreinigingen ernstig zijn

Bij een geregistreerd geneesmiddel is niet alleen de werkzame stof bekend, maar ook precies welke andere stoffen erin mogen zitten en in welke maximale hoeveelheid. Die eisen bestaan omdat bij chemische synthese onvermijdelijk restproducten ontstaan: uitgangsstoffen, oplosmiddelen, tussenproducten en afbraakproducten van het molecuul zelf.

Bij peptidesynthese is dat niet anders. Ketens kunnen incompleet zijn, aminozuren kunnen op de verkeerde plek zitten, en de zuiveringsstap kan onvolledig zijn uitgevoerd. Het resultaat is een mengsel waarin naast de bedoelde stof ook varianten zitten die niemand heeft onderzocht.

Dat is niet alleen een theoretisch probleem. Bij eiwitachtige stoffen die worden geïnjecteerd, is één van de bekende risico’s een immuunreactie: het lichaam herkent het afwijkende molecuul als lichaamsvreemd en gaat er antistoffen tegen maken. Wat dat op langere termijn doet, is bij niet-geïdentificeerde verontreinigingen per definitie onbekend, want er is niemand die weet welke stof het is.

Daar komt bij dat een product dat wordt geïnjecteerd steriel moet zijn. Steriliteit is geen eigenschap die je aan een poeder kunt zien. Het is het resultaat van een productieproces met gevalideerde stappen en controles, en dat proces ontbreekt hier aantoonbaar.

Het probleem met het bacteriostatisch water

De bevinding over het bacteriostatisch water kreeg minder aandacht dan de overdoseringen, maar is minstens zo veelzeggend.

Bacteriostatisch water is water waaraan benzylalcohol is toegevoegd, meestal in een lage concentratie. Die toevoeging remt bacteriegroei, waardoor een opgelost product langer bruikbaar blijft zonder dat er kolonies in de vloeistof ontstaan. Ontbreekt de benzylalcohol, dan is er geen enkele bescherming: elke bacterie die tijdens het aanprikken of bewaren binnenkomt, kan zich ongehinderd vermeerderen.

De consument merkt daar niets van. Een besmette oplossing ziet er hetzelfde uit als een schone. Het gevolg wordt pas zichtbaar bij een lokale infectie op de injectieplaats, of in het slechtste geval bij een infectie die zich verder verspreidt.

Wat deze bevinding vooral laat zien, is hoe ver de keten van kwaliteitsborging af staat. Het gaat hier niet om een complex farmaceutisch procedé, maar om de vraag of er een conserveermiddel in een flesje water zit. Als dat al niet klopt, is er weinig reden om te vertrouwen op alles wat moeilijker te controleren is.

Wat er na de publicatie gebeurde

De reactie op de uitzending was snel en zegt iets over de stabiliteit van deze markt. Een verkoper stopte met de verkoop en meerdere webshops gingen offline.

Dat klinkt als een resultaat, en op korte termijn is het dat ook. Tegelijk is het precies het patroon dat de IGJ zelf beschrijft: aanbieders verdwijnen bij druk en keren terug onder een andere naam. Waarom dat zo werkt, en welke signalen consumenten daaraan kunnen ontlenen, beschrijven we in onze analyse van verdwijnende peptide-webshops.

Het feit dat minstens zeventien van de 25 getelde shops in het jaar ervoor waren opgericht, past in datzelfde beeld. Dit is geen markt met gevestigde partijen die een reputatie te verliezen hebben. Het is een markt met een hoge doorloopsnelheid, waarin een domeinnaam gemiddeld korter meegaat dan de houdbaarheidsdatum op het product.

Wat je uit dit onderzoek kunt afleiden

Vijf monsters is een kleine steekproef. Je kunt er niet uit concluderen dat exact dit percentage van alle producten op de markt afwijkt.

Wat je er wel uit kunt afleiden, is dat er geen enkel monster was dat aan de eigen productomschrijving voldeed. Bij vijf van de vijf was er iets mis. Dat is geen aanwijzing voor een incidenteel kwaliteitsprobleem bij één leverancier, maar voor een keten waarin controle structureel ontbreekt.

Een certificate of analysis dat door de verkoper zelf op de productpagina wordt geplaatst, biedt daar geen tegenwicht tegen. Zo’n document zegt alleen iets als het afkomstig is van een onafhankelijk laboratorium en herleidbaar is tot de partij die daadwerkelijk is verzonden. Bij de geteste producten was dat aantoonbaar niet het geval, want anders had het LUMC gevonden wat er op het etiket stond.

Achtergrond over specifieke stoffen die in dit segment worden aangeboden, staat in onze stofprofielen, waaronder de pagina over retatrutide.